Władysław Antoni Kulesza

Władysław Antoni Kulesza urodził się 18 kwietnia 1900 w Wierzbniku, w ówczesnym powiecie iłżeckim guberni radomskiej, w rodzinie Antoniego i Lucyny z Zagórskich. Jego matka była działaczką niepodległościową, odznaczoną Medalem Niepodległości. Był młodszym bratem Michała Henryka, ofiary obozu koncentracyjnego Auschwitz. Ukończył szkołę powszechną w Jędrzejowie, a następnie gimnazjum w Siedlcach i szkołę handlową w Kielcach oraz trzy kursy Szkoły Rzemieślniczej w Olkuszu. W międzyczasie (15 sierpnia 1914) wstąpił do Legionów Polskich.

Pełnił służbę w Biurze Werbunkowym w Kielcach, Jędrzejowie i Wadowicach. 16 marca 1915 został zwolniony z Legionów jako małoletni. 15 września 1915 wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Od 1 lutego do 1 lipca 1918 był osadzony w więzieniu w Będzinie. Po zwolnieniu z więzienia kontynuował działalność w POW.

1 listopada 1918 jako ochotnik wstąpił do V batalionu strzelców olkuskich i otrzymał rangę sierżanta. Od 15 stycznia 1921 do marca 1922 był kadetem X klasy Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. 9 września 1922 został mianowany z dniem 1 sierpnia 1922 podporucznikiem w korpusie oficerów piechoty i 31. lokatą z równoczesnym wcieleniem do 85 pułku piechoty.

Z dniem 26 lutego 1925 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Pełnił służbę na stanowisku dowódcy plutonu, a następnie dowódcy kompanii w batalionie KOP „Nowe Święciany”. 2 grudnia 1930 prezydent RP nadał mu stopień kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 189. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 15 stycznia 1932 został przeniesiony do 72 pułku piechoty w Radomiu na stanowisko dowódcy kompanii. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 47. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym czasie dowodził 1. kompanią 72 pp. 1 kwietnia tego roku został przeniesiony do 36 pułku piechoty w Warszawie na stanowisko dowódcy II batalionu.

II batalionem 36 pp dowodził w kampanii wrześniowej. 12 września 1939 w bitwie pod Brwinowem został kontuzjowany (złamanie żeber). Po kapitulacji załogi Warszawy dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał kolejno w Oflagu IV C Colditz, Oflagu II A Prenzlau, Oflagu II D Gross-Borni od 17 września 1939 w Oflagu VI B Dössel. 7 maja 1946, po uwolnieniu z niewoli, wrócił do Polski.

Zmarł 1 lipca 1978 w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim. Był żonaty z Janiną ze Świderskich (1902–1991), z którą miał córkę Barbarę Antoninę, ps. Tosia (1927–1998), w konspiracji żołnierza II batalionu szturmowego „Odwet”, a w powstaniu warszawskim łączniczkę dowódcy pułku AK „Baszta”.