Piotr Stanisław Szubarczyk
Biografia
Piotr Stanisław Szubarczyk urodził się 3 czerwca 1954 w Starachowicach. Zawodowo łączy działalność polityczną, edukacyjną i publicystyczną, a także pracę samorządową.
W młodości trenował biegi średniodystansowe w klubie Spójnia Gdańsk i uzyskał II kategorię szachową. Ukończył Wydział Humanistyczny Uniwersytetu Gdańskiego.
Od 1976 był uczestnikiem opozycji demokratycznej w PRL. Działał w ramach Studenckiego Komitetu Solidarności, Ruchu Młodej Polski, Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela. W 1978 na uniwersytecie organizował spotkania dotyczące cenzury i zbrodni katyńskiej. Był redaktorem pisma związkowego Nasz Głos.
Pracował jako nauczyciel szkoły średniej w Bolesławowie, a następnie w Goręczynie, gdzie w 1990 został radnym i przewodniczącym rady gminy. W latach 1986–1991 był nauczycielem LO w Kartuzach. Był współtwórcą i redaktorem naczelnym tygodnika Gazeta Kartuska w latach 1989–1994, a także przewodniczącym Rady Konsultacyjnej Stowarzyszenia Prasy Lokalnej w Polsce. Był członkiem Prezydium Sejmiku Województwa Gdańskiego, przewodniczącym Komisji Edukacji i Kultury Sejmiku, a w latach 1990–1994 członkiem Komisji Edukacji Sejmiku Krajowego.
W wyborach parlamentarnych w 1991 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z listy Koalicji Republikańskiej. W latach 1997–1998 pełnił funkcję sekretarza gminy miejskiej Starogard Gdański. Później stał się publicystą w dziedzinie historii, autorem wielu artykułów, m.in. w Naszym Dzienniku. Od 2001 do 2012 brał udział w pracach Biura Edukacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej w Gdańsku. Przywrócony do pracy w listopadzie 2014 na podstawie wyroku Sądu Pracy w Gdańsku. W IPN był kierownikiem referatu Wystaw i Edukacji w oddziale Gdańskim.
Był członkiem i wiceprzewodniczącym Rady Programowej Radia Gdańsk w latach 2010–2012; zrezygnował z pracy w radzie na znak protestu przeciwko szykanowaniu TV Trwam przez KRRiT. Współpracował z miesięcznikiem Czas Stefczyka.
Był konsultantem przy produkcji spektaklu Teatru Telewizji Inka 1946 z 2007 autorstwa Wojciecha Tomczyka, w reżyserii Natalii Korynckiej-Gruz, poświęconego Danucie Siedzikównie ps. Inka oraz filmu dokumentalnego Dywizja nastolatków z 2008 w reżyserii Aliny Czerniakowskiej.
W kwietniu 2018 otrzymał karę nagany na piśmie ze wszystkimi konsekwencjami przewidzianymi w kodeksie pracy za zachowania niedopuszczalne dla pracownika Instytutu Pamięci Narodowej podczas spotkania konsultacyjnego w Domu Kultury w Czarnem.
W 2023 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z list PiS w okręgu nr 25. Kandydował w wyborach samorządowych w 2024 na urząd prezydenta Starogardu Gdańskiego, przegrywając z Januszem Stankowiakiem, zdobywając 20,93% poparcia; w tych samych wyborach uzyskał mandat radnego miasta Starogard Gdański.
Na wniosek byłych więźniów politycznych prezydent Bronisław Komorowski przyznał mu 1 kwietnia 2011 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w upowszechnianiu wiedzy o najnowszej historii Polski. W 2022 odznaczono go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Jest członkiem Kolegium Polskiego Stowarzyszenia Morskiego-Gospodarczego im. E. Kwiatkowskiego. Wszedł w skład komitetu wspierającego kandydaturę Karola Nawrockiego na prezydenta RP w wyborach w 2025.
Publikacje i prace inspirowane najnowszą historią Polski oraz działalność edukacyjna w IPN stanowią stałe elementy jego kariery.