Edward Adolf Pepłowski
Biografia
Edward Adolf Pepłowski urodził się 11 kwietnia 1880 w Starachowicach. W gimnazjum w Radomiu był członkiem kół samokształceniowych i relegowany ze szkoły; maturę uzyskał jako ekstern w IV gimnazjum w Warszawie. Następnie studiował w Instytucie Technologicznym w Petersburgu (1906). Podczas studiów wstąpił do Związku Młodzieży Polskiej (Zet), a od 1904 był członkiem Ligi Narodowej. Wraz z Ludwikiem Parniewskim i Leonem Skibińskim był wykładowcą Towarzystwa ABC i prowadził na jej rzecz komplety z historii i języka polskiego przeznaczone dla gimnazjalistów i niezamożnej polskiej ludności Petersburga.
Po powrocie do kraju w latach 1906–1909 pracował w przedsiębiorstwie robót górniczych, wiertniczych i hydrologicznych Michała Łempickiego w Sosnowcu. W 1905 był współzałożycielem Narodowego Związku Robotniczego w Królestwie Polskim. Współpracował wówczas bardzo blisko z Zarządem Głównym tej organizacji i zorganizował koła NZR w Radomiu i Starachowicach. Następnie wraz z Adamem Chądzyńskim działał w pracach NZR na terenie Zagłębia Dąbrowskiego, skąd został posłem do rosyjskiej Dumy Państwowej w lutym 1907. W czerwcu 1908 wraz z Zygmuntem Makowieckim, Aleksandrem Zawadzkim, Tadeuszem Grużewskim, Adamem Chądzyńskim i Janem Stanisławem Jankowskim wystąpił z Ligi Narodowej, wiążąc się z tzw frondą. Został na VI Zjeździe NZR wybrany do Zarządu Głównego NZR. 1 marca 1909 został aresztowany przez policję rosyjską i kilka tygodni więziony w ratuszu warszawskim. Z powodu braku dowodów za kaucją 300 rubli został zwolniony. Po wyjściu z więzienia wyjechał do Czech, gdzie pracował jako inżynier i współpracował ze środowiskami skupionymi wokół Zarzewia. W latach 1912–1914 reprezentował NZR w Komisji Tymczasowej Skonfederowanych Stronnictw Niepodległościowych.
W okresie międzywojennym należał do Narodowej Partii Robotniczej (NPR) i od maja 1920 był jednym z jej czołowych działaczy i organizatorów. W latach 1920–1935 był członkiem Rady Naczelnej i Zarządu Głównego NPR. Od 13 grudnia 1919 do 9 czerwca 1920 i od 24 lipca 1920 do 5 marca 1921 był ministrem pracy i opieki społecznej w rządach Leopolda Skulskiego i Wincentego Witosa. W latach 1921–1926 zajmował stanowisko dyrektora naczelnego Państwowych Zakładów Górniczych i Hutniczych w Warszawie. W latach 1928–1935 był senatorem II i III kadencji. Senator II kadencji wybrany w 1928 roku z województwa poznańskiego z Listy Narodowej Partii Robotniczej. W wyborach 1930 r. został ponownie wybrany w województwie poznańskim, kandydując z listy Centrolewu. W 1935 opuścił NPR wraz z Adamem Chądzyńskim i Janem Stanisławem Jankowskim na znak protestu przeciwko bojkotowi wyborów.
Podczas II wojny światowej był prezesem zarządu Fabryki Wyrobów Ceramicznych w Opocznie. W latach 1945–1947 był dyrektorem technicznym w Zakładach Przemysłu Bawełnianego nr 4 im. Stanisława Dubois w Łodzi (daw. Eitingon i Spółka). W latach 1947–1949 dyrektorem technicznym w Dyrekcji Przemysłu Bawełnianego, w latach 1949–1954 dyrektorem, a następnie głównym mechanikiem Zakładów Przemysłu Bawełnianego im. Józefa Stalina w Łodzi oraz głównym mechanikiem w Przedsiębiorstwie Usług Ogólnych Przemysłu Bawełnianego w Łodzi.
Zmarł w Łodzi. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 179-3-20,21).
W 2022 roku z inicjatywy premiera Mateusza Morawieckiego, Fundacja Stare Powązki w ramach projektu odrestaurowywania grobów ministrów II RP odnowiła miejsce pochówku Edwarda Pepłowskiego.